بعضی چیزها وقتی از دست می‌روند، همان لحظه نمی‌فهمی چه اتفاقی افتاده.

نه صدایی دارند، نه هشداری می‌دهند، نه یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوی و می‌بینی ناگهان تمام شده‌اند. فقط آرام‌آرام کم می‌شوند؛ وسط روزهایی که ظاهراً هیچ اتفاق خاصی در آن‌ها نیفتاده.

یک روز می‌گویی «الان نه، بعداً.»

یک فرصت دیگر را می‌گذاری برای وقتی که شرایط بهتر شد.

یادگیری چیزی را عقب می‌اندازی، شروع کردن را به فردا موکول می‌کنی، تصمیمی را که مدت‌هاست می‌دانی باید بگیری، باز هم به تعویق می‌اندازی.

و عجیب اینجاست که هیچ اتفاق بدی هم نمی‌افتد.

همه‌چیز سر جایش است.

صبح بیدار می‌شوی، کارهایت را انجام می‌دهی، کمی سرگرم می‌شوی، خسته می‌شوی و می‌خوابی. فردا هم تقریباً همین اتفاق تکرار می‌شود.

تا اینکه یک روز، بدون اینکه دقیقاً بدانی چه زمانی اتفاق افتاد، متوجه می‌شوی چیزی تغییر کرده.

بعضی فرصت‌ها دیگر وجود ندارند.

بعضی آدم‌ها دیگر همان آدم‌های قبلی نیستند.

بعضی رؤیاها دیگر آن‌قدرها هم نزدیک به نظر نمی‌رسند.

و از همه بدتر،

می‌فهمی بخشی از چیزی که امروز حسرتش را می‌خوری، نه به خاطر یک شکست بزرگ،
بلکه به خاطر تمام آن روزهایی از دست رفته که فکر می‌کردی هنوز وقت داری.

شاید خطرناک‌ترین جمله‌ای که به خودمان می‌گوییم همین باشد:

«بعداً انجامش می‌دم.»

چون «بعداً» همیشه از راه نمی‌رسد؛ و وقتی برسد، ممکن است دیگر شرایطی که برایش منتظر بودی وجود نداشته باشد.

این را همین حالا نمی‌شود با عدد و ساعت و تقویم اندازه گرفت.

اما یک روز، وقتی به عقب نگاه کنی، دقیقاً می‌فهمی هر روزت کجا رفته است.

قبل از اینکه آن روز برسد، این ویس را گوش بده….

⇩⇩⇩