چطور یک بار برای همیشه برای خودتان زندگی کنید؟ – برگرفته از کتاب شجاعت محبوب نبودن
تا حالا چند بار شده که ته دلت خواستی یه کاری رو شروع کنی، یه لباس متفاوت بپوشی، یه ایده کاری جدید رو اجرا کنی یا اصلاً مسیر زندگیت رو عوض کنی، اما درست همون لحظه که خواستی قدم اول رو برداری، یه صدا تو سرت پیچیده: «اگه بقیه مسخرهام کنن چی؟»، «اگه مامان و بابا باهام مخالفت کنن چی؟»، «اگه تو فامیل پشت سرم حرف بزنن چی؟»
اگه این حسها برات آشناس، بذار چند تا نشونه ملموستر بهت بدم تا ببینی چقدر این غول «حرف مردم» داره آرومآروم زندگیت رو غارت میکنه:
- توی جمع نظرت رو سانسور میکنی: حتی وقتی مطمئنی حق با توئه، ترجیح میدی سکوت کنی تا یه وقت کسی ازت دلخور نشه یا بهت نگه «عجیبوغریب».
- برای تصمیمهای خودت دنبال تأیید بقیهای: تا زمانی که سه چهار نفر از رفقا یا فامیل نگن «آفرین، ایده قشنگیه»، دلت گرم نمیشه که بری سراغش.
- خریدها و انتخابهات برای چشم و همچشمیه: خیلی وقتها چیزی رو میخری یا روالی رو پیش میبری که خودت ته دلت اصلاً دوستش نداری، فقط برای اینکه جلو بقیه کم نیاری یا بگن فلانی چقدر وضعش خوبه.
- رویاهای بزرگت رو تو کمد قایم کردی: یه عالمه ایده و آرزوی قشنگ داری، ولی از ترس اینکه بهت بگن «تو کجا و این حرفا کجا؟» یا «زیادی رویاپردازی»، کلاً قیدشون رو زدی.
اگه با شنیدن این چند تا جمله دلت لرزید و گفتی «وای، این دقیقا منم!»، این مقاله رو تا آخر بخون. من به عنوان کسی که خوره کتابه و کارش بیرون کشیدن ایدههای طلایی از دل کتابهای بزرگ دنیاست، امروز میخوام یه کتابی رو برات کالبدشکافی کنم که اگه درکش کنی، رسماً زنجیرهایی که بقیه به پات بستن رو از هم میپاشونی:
کتاب «شجاعت منفور بودن» (The Courage to Be Disliked)
نوشته آچیرو کیشیمی و فومیتکه کوگا.
اصل کلام کتاب چیه؟ (تئوری روانشناسی آلفرد آدلر به زبان ساده)
این کتاب در قالب یه گفتگوی جنجالی بین یه جوان پر از تردید و یه فیلسوف باتجربه نوشته شده. کتاب دست میذاره روی مکتب روانشناسی آلفرد آدلر؛ کسی که برخلاف فروید میگه «گذشته و باورهای بقیه، آینده تو رو نمیسازه، بلکه این خودتی که در همین لحظه تصمیم میگیری چطور زندگی کنی».
کتاب میگه دلیل اصلی اینکه ما نمیتونیم برای خودمون زندگی کنیم و مدام نگران چشموغصخهچشمی و حرف این و اونیم، اینه که شجاعتِ منفور بودن رو نداریم!
منفور بودن اینجا به معنی نادیده گرفتن بقیه یا بیاحترامی نیست؛ یعنی این شجاعت رو داشته باشی که اگر راه درست خودت رو رفتی و چند نفر هم ازت خوششون نیامد، زانوهایت نلرزه.
بیا مهمترین درسهای کاربردی این کتاب رو با هم مرور کنیم؛ درسهایی که دقیقاً برای شرایط زندگی ما ایرانیها طراحی شده!
۱. تفکیک تکالیف (Task Separation): بزرگترین کلید رهایی!
کتاب میگه بیشتر اضطرابهای ما و چشموغصهچشمیهایی که تو جامعه میبینیم، مال اینه که دخالت تو «تکالیف دیگران» مینیم یا اجازه میدیم بقیه تو «تکالیف ما» دخالت کنن.
تکلیف یعنی چی؟ تکلیف یعنی مسئولیت و پیامد یک تصمیم. برای اینکه بفهمی یه کاری تکلیف کیه، فقط باید از خودت بپرسی: «نتیجه نهایی این تصمیم در نهایت روی زندگی کی اثر مستقیم میذاره؟»
- مثال ملموس: تصمیم تو برای انتخاب شغل، مسیر زندگی یا راهاندازی یه کسبوکارهای جدید، تکلیف توئهاست. اما اینکه فامیل، دوست یا حتا پدر و مادرت درباره تصمیم تو چه فکری میکنن، ازت راضی میشن یا پشت سرت حرف میزنن، تکلیف اونهاست!
- وقتی تو نگران نظر بقیهای، داری توی تکلیف اونها دخالت میکنی! تو مسئول احساسات و قضاوتهای ذهنی بقیه نیستی؛ مسئولیت تو فقط اینه که مسیر درست خودت رو بری.
دفعه بعدی که خواستی کاری رو شروع کنی و ترسیدی، به خودت بگو: «این زندگی منه، پس تکلیف منه. نظر اونها هم تکلیف خودراشونه و ربطی به من نداره!» \
۲. تلهِی «تأییدطلبی» رو خنثی کن
چرا اینقدر تو قیدوبند چشموغصهچشمی و نظر بقیهایم؟ چون از بچگی یادمان دادن که اگه کار خوب کنی تشویق میشی و اگه کاری که بقیه دوست ندارن رو بکنی توبیخ میشی. این باعث شده معتاد «تأیید دیگران» بشیم.
کتاب «شجاعت منفور بودن» خیلی صریح میگه: اگر طوری زندگی کنی که همه ازت راضی باشن، داری زندگی دیگران رو زندگی میکنی، نه زندگی خودت رو!
وقتی مدام دنبال اینی که همه بگن «دمت گرم، چه آدم خوبی!»، داری اختیارت رو دستیدستی میدی دست بقیه. آزادی واقعی زمانی شروع میشه که برات مهم نباشه چند نفر ممکنه با راهت مخالف باشن یا پشت سرت حرف بزنن.
۳. گذشته و بهانهها رو رها کن (نگو شرایط نذاشت!)
خیلی از ماها میگیم: «تو ایران نمیشه»، «خانوادهام حمایتم نکردن»، «اگه فلانی اون حرف رو بهم نزده بود الان وضعیتم این نبود».
آدلر تو این کتاب میگه ما آدما خیلی وقتها از گذشته یا شرایط جامعه به عنوان بهانه استفاده میکنیم تا با ترسهامون روبرو نشیم! به این میگن «علتگرایی در برابر هدفگرایی». مثلاً تو از ترست برای شروع یه کار جدید، نمیگی «میترسم شکست بخورم یا مسخرهام کنن»؛ به جاش میگی «جامعه بده، گذشتهام خراب بوده، هیچکس حمایتم نمیکنه».
واقعیت تلخ اما آزادیبخش اینه: گذشته هرچی بوده تموم شده. مهم اینه که تو همین لحظه، با همین امکاناتی که داری، چه تصمیمی برای قدم بعدی میگیری.
چطور تو ایران بدون اهمیت دادن به بقیه، راه خودمون رو بریم؟ (راهکار عملی)
تئوری قشنگه، اما تو دنیای واقعی و تو فرهنگ ما چطور این کار رو بکنیم؟
- مرزهایت رو روشن کن: وقتی کسی تو فامیل یا دوستات شروع میکنه به نظر دادن درباره مسیرت، تو دلت بگذرون که این تکلیف اونه که نظر بده، اما تکلیف من نیست که طبق نظر اون زندگی کنم. نیازی هم نیست باهاشون بجنگی یا بحث کنی؛ فقط لبخند بزن و کار خودت رو بکن.
- سنجش ارزش براساس «مشارکت»، نه «تأیید»: ارزشمندی تو به این نیست که چقدر آدمها ازت تعریف میکنن؛ بلکه به اینه که چقدر داری به خودت و جامعهات ارزش اضافه میکنی و تو مسیر رویاهات قدم برمیداری.
- پذیرش منفور بودنِ احتمالی: این جمله رو مثل یه تعویذ ملکه ذهنت کن: «اگه هیچکس ازم انتقاد نمیکنه یا باهام مخالف نیست، یعنی دارم زیادی معمولی و طبق خواسته بقیه زندگی میکنم!» منفور بودن نزد آدمهای نادرست، بهای به دست آوردن آزادی شخصیه.
کلام آخر و قدم اول برای تو
تو به دنیا نامدی که آرزوهای بقیه رو زندگی کنی. اون رویاهای بزرگی که تو سرته، اون ایدههایی که شبها نمیذارن بخوابی، الکی نیومدن تو ذهنت. حیفه که بخاطر ترس از حرف چند نفر که خودشون هم تو زندگی خودشون درگیر هزار تا ترسن، قید رویاهات رو بزنی.
از همین امروز تمرین تفکیک تکالیف رو شروع کن. شجاعت منفور بودن رو پیدا کن تا بتونی برای اولین بار، واقعیِ واقعی برای خودت زندگی کنی.
حالا تو برام بنویس: کدوم یکی از اون نشانههایی که اول مقاله گفتم بیشتر تو زندگیت پررنگ بوده؟ تا حالا شده بخاطر حرف یا قضاوت دیگران، قید یک هدف یا رویای بزرگت رو بزنی؟ تو کامنتها برام بگو، همهشون رو با عشق میخونم!




موضوعات
دستهبندی
محتوای رایگان
اشتراک توربو
فروشگاه
حساب کاربری